Nu we het pinksterfeest weer achter de rug hebben, laten we de christelijke feestdagen weer achter ons. Er volgt nu een “feestloze” periode.
Maar is dat wel zo?
Nee, niet!
Het pinksterfeest zet de kroon op de heilsfeiten, zorgt vervolgens voor het feest van de uitdeling. Iedere dag weer opnieuw. De Geest die van de Vader en de Zoon is uitgegaan, is aan ons uitgedeeld en op onze beurt mogen wij daarvan ook uitdelen aan anderen.

Hoe bemerken we de Geest in ons leven?
Het zou onnozel zijn om te denken dat je op een stil en verlaten wandelpad ineens de Geest van God zou tegenkomen in levende lijve, of dat Hij op de deur zou kloppen als je nietsvermoedend een reclamefolder inkijkt. Nee, zo werkt het niet.

Maar je kunt Hem wel zien met de ogen van je hart in mensen “die niet leven voor zichzelf alleen”.
In mensen die met een waarachtige geest en open vizier de ander tegemoet treden. In hen licht op, in hen wordt concreet, wat wij met de Heilige Geest bedoelen.
In zulke mensen komt het pinksterverhaal tot leven en dan wordt de pinksterziel in jezelf gewekt. Het wekt openheid naar de ander, naar God.

Dan mag je hart volstromen met zuurstof. Hij trekt ons vanachter onze deur vandaan om buitenshuis de vruchten van de goede Geest voort te brengen: liefde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, vertrouwen, zachtmoedigheid en zelfbeheersing.
Het zijn allemaal grote woorden, maar wanneer je deze in de supermarkt op de plank “vitaminen voor het leven” ziet liggen, neem dan maar van elk een klein beetje mee en deel ervan aan anderen.
Hoe meer je uitdeelt, hoe meer het wordt.
Dan wordt het door de Geest goed in deze wereld.