Gekke vraag hè? Of toch niet??

Laatst las ik op internet een stukje tekst, geschreven door Machiel Kuyt. De tekst is ongeveer als volgt:
“In de huidige tijd is er vaak de behoefte om elkaar te overtreffen met het vertellen van bijzondere belevenissen.
Groter vertellen dan te luisteren naar het verhaal van die ander.
Het zenden wordt belangrijker dan het ontvangen.
Het vertellen kan dan namelijk zonder gevolgen blijven.

Maar wanneer je echt luistert, moet je misschien wel in actie komen …
Stel je voor dat iemand op jouw vraag “Hoe gaat het ermee?” een echt gemeend en niet het “politiek correcte/ gewenste” antwoord geeft!! Dan zul je daar toch iets mee moeten gaan doen, toch? Want een roep om hulp kan immers niet onbeantwoord blijven? Toch?”

 

Wanneer verandert naastenliefde in hulp die over je grens heen gaat? Dat jouw hulp je opslokt en geen fijn gevoel meer geeft. Soms maak ik zelf mee dat het best lastig is om het antwoord “Nee, dat lukt me niet” of “Nee, dat komt nu niet uit” te geven.
Je hebt immers een taak op je genomen als vrijwilliger, mantelzorger etc. Die taak of rol is wel vrijwillig, maar niet vrijblijvend. Je plichtsbesef gaat daar soms best ver in.

Het kan dus soms zo maar zijn, dat je plots merkt: “Hmmmm mijn bekertje / agenda is wel héél erg vol.
Ik moet nu bewust kwaliteitstijd met mijzelf, maar ook met mijn dierbaren inplannen.”
De “Ja, maar…. je helpt toch wel mee? We kunnen toch wel op je rekenen?” vragen liggen dan al snel op de loer.

En tóch is het goed om dan eens nee te zeggen en te kiezen voor jezelf, je partner, je vrienden etc. Niet om op dát moment die hulp te bieden, maar om samen mooie langdurige, bijzondere herinneringen te maken. Gewoon simpel gaan wandelen, even lunchen, bijkletsen met een kopje koffie. Omdat je anders ten onder gaat aan “jouw” naastenliefde.

Op zulke momenten denk ik vaak terug aan Jezus. In de geschriften kunnen we lezen dat Zijn “agenda” vaak overvol zat met hulpvragen. Zo vol dat Hij soms even tijd nam voor Zichzelf, en in gesprek ging met Zijn Vader en om kracht en leiding vroeg. Daarmee weet ik mij in goed gezelschap. Soms is éven een pas op de plaats maken niet verkeerd. Het schept gelegenheid om daarna weer verder te kunnen. Ook met het bieden van naastenliefde en hulp

1 Reactie

  1. Lieke

    Heel herkenbaar, dank je wel Cor voor deze woorden om steun bij te vinden op zo’n moment.

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *