(Her)Ken je dat?
Soms zijn er dagen of weken dat de tijd zo snel gaat dat je er amper op kunt reageren.
Klusje hier, klusje daar, even helpen hier, even helpen daar… een heel mooi optreden hier, een heel mooi optreden daar.

Je geniet van die dingen omdat ze iets toevoegen aan de “alledag” van een ander, maar wellicht ook omdat ze iets toevoegen voor jezelf.
Een stukje dankbaarheid en dienstbaarheid dat je het kón doen voor die persoon.

Je doet het ook omdat je het normaal vindt om een ander niet in de steek te laten.
En dat heeft een risico in zich.
Geen “nee” zeggen kan soms zoveel tijd opslokken dat je die zelf tekortkomt.
Is dat erg? Soms.
Soms is het iets té veel tijd die wegvloeit.
En die tijd kun je niet meer inhalen of terughalen.

En dan …. ineens, ineens is er tijd voor jezelf.
Geen verplichtingen, geen toezeggingen gedaan dus tijd voor jezelf.
Een beetje onwennig kijk je nog eens naar je agenda. Ja, hij is echt leeg!! Wowwwww!!
Een moment van rust, een moment van bezinning een moment van reflectie.
Van koffie en een boek, tot mediteren en kijken hoe je weer tot jezelf kunt komen.
Tot jezelf komen zonder dat je het gevoel hebt die ander te kort te doen.

Op zo’n speciaal moment stel ik mezelf wel eens de vraag “Hoe deed Híj dat toch?”
Immers, Hij kende zijn lot, kende alles wat op zijn pad zou komen. En tóch, tóch zag hij kans om in gebed te gaan, in retraite te gaan zeg maar, om zich weer te verbinden met Zijn Vader en de rust te krijgen, terwijl Hij iedereen hielp die dat nodig had.

Ik vind het soms erg lastig, maar probeer om – net als Hem – in connectie te gaan en te blijven met mijzelf, met Hem en (of moet ik zeggen “om?”) op die manier voldoende rust en balans te vinden en behouden om datgene te doen wat ik “moet” doen. Zonder dat ik mijzelf of die ander tekortdoe.

Een mooi lied van Andrea Bocelli helpt me daarbij. Het nummer heet “Because we Believe!”
Hij bezingt eigenlijk het overlijden van iemand en de overgang.
Maar vertelt daarbij ook dat we kunnen zijn als de sterren die voor iemand schijnen, dat we moeten genieten van elke bijzondere en nieuwe dag. Voor mij gaat het lied ook over jezelf overwinnen en over kracht uit de dag putten.
Dat iedereen, dus ook jij en ik, is gemaakt om te kunnen “schijnen” voor die ander, de helpende, toegestoken hand te kunnen en mogen zijn.

Het nummer bevat de elementen die mij helpen, namelijk het vertrouwen en het vaste geloof in de toekomst en hulp van Hem als we dat nodig hebben. Dus ook om het moment van “even niets,” maar ook om het moment van “helpen”, te koesteren als bijzondere momenten.

1 Reactie

  1. Lieke

    Prachtig verwoord Cor, ook ik heb soms het idee dat de dag of het uur langer mag duren. Nee zeggen is soms ook moeilijk omdat je je niet in tweeen kan delen. Gelukkig zijn er ook dagen dat je wel even tijd hebt om aan jezelf toe te komen en de verdieping te vinden.

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *