Wij mensen houden van structuur en ritme in ons leven. Vaak is ons leven een aangename afwisseling van ups en downs. Van werken en ontspannen, van dag en nacht… Een cadans waarin we dansend vooruitgaan in het leven. Maar toch valt dat ritme in ons leven ook wel eens stil en dan lijkt het of er alleen nog maar downs zijn. Een tegenslag lijkt ons helemaal te verlammen.  Die ‘tegen’slagen slaan ons uit het ritme, uit ons gewone doen.

Angst, verdriet en stille tranen zorgen ervoor dat we ons opsluiten. Dat we stilvallen en de cadans van ons leven verliezen. Je ziet nog wel hoe anderen dansen en genieten van de ritmes. Je wil eigenlijk wel meedoen, maar je zit aan de kant.
Opgesloten in jezelf.
Het wordt steeds moeilijker om de stap opnieuw te wagen op de dansvloer van het leven.

Zo was het ook met de eerste leerlingen van Jezus. Ze waren in een enorm enthousiasme met Hem meegegaan. Ze hadden een nieuw ritme gevonden in Zijn woorden en handelen. Dat ritme liet hen niet meer los. Het was een aanstekelijk ritme geweest dat honderden mensen in beweging bracht. Een ritme dat hen ook ongebaande wegen deed gaan.

Maar na Zijn kruisdood bleek het allemaal een maat voor niks.
Ontgoocheld, angstig en verloren hadden ze zich opgesloten ergens in een bovenzaal in Jeruzalem.
Jezus’ ritme zat nog wel in hun achterhoofd, maar heel ver weg.

Toen kwam Pinksteren, als een donderslag bij heldere Hemel.
Als een onweerstaanbaar, bekend ritme dat hen wakker blies.
Het ritme van de grote ‘Smid’.
Het ritme dat je hoort wanneer het ijzer heet is.
Een ritme waar de vonken van afspringen: De komst van de Geest!!

Ik wens jullie allen een Geestrijk Pinksteren toe.

1 Reactie

  1. Lieke

    Mooi gezegd, Bieneke. Hier kan ik weer andere mensen mee verder helpen.

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *