“Ondanks alles kun je blijven hopen en die hoop geeft zin als het maar gepaard gaat met het levend houden van de herinnering.” (Elie Wiesel)

 Vier–vijf mei, vier vrijheid. Het zijn data met een betekenis. Voor ons in Nederland een tijdperk dat steeds minder mensen bewust hebben meegemaakt, en daar mogen we dankbaar voor zijn.


Tegelijk leven we in een wereld waar het oorlogsgeweld steeds weer de kop opsteekt en waar vele slachtoffers te betreuren zijn. Ook in eigen land, door zinloos geweld.
Herinneringen levend houden dat velen in het verleden hun leven hebben gegeven voor volk en Vaderland, geeft dat wij al 78 jaar in vrijheid mogen leven. Maar geeft die vrijheid ons ook vrede in het hart?

Dat is de diepste bron, want met een hart vol onvrede kunnen wij ons gevangen voelen in ons eigen bestaan. Dat vindt dan zijn weerslag op onze medemens.


Hoe veelzeggend is dan bovengenoemde uitspraak van Elie Wiesel. Vooral als we deze zien in het licht van Pasen, dat nog maar net achter ons ligt. De herinnering dat Jezus Zijn leven heeft ingezet voor ons en de dood heeft overwonnen en ons zo wijst naar een nieuwe Toekomst vol van gerechtigheid en vrede.
We mogen kracht vragen aan de Allerhoogste, de Vredevorst om vrede in ons hart. Om te mogen zijn wie we zijn: Mens voor Gods Aangezicht, medemens.

Van daaruit kunnen we, door het levend houden van de herinneringen, aandacht schenken aan elkaar en de hoop uitstralen en doorgeven.

Vier mei

Ik heb maar één vraag aan U, Heer: Wanneer?

Op de eindeloze velden, vol geplant met witte kruisen
En omringd door hoge bomen rusten overal de helden.
En de bomen ruisen teder
Uit de graven klinkt gefluisterd,
Vrijheid, Vrede
Ik heb maar één vraag aan U, Heer: Wanneer?

En de helden daar begraven, al zo lang, zo lang geleden
Komen steeds weer met hun vragen waarvoor hebben zij geleden.
En de bomen ruisen teder
Uit de graven klinkt gefluisterd,
Vrijheid, Vrede
Ik heb maar één vraag aan U, Heer: Wanneer?

 Op die eindeloze velden komen zij, die met hun streden
Zoeken kameraden, helden, maar verdwalen in het heden.
En de bomen ruisen teder
Uit de graven klinkt gefluisterd,
Vrijheid, Vrede
Ik heb maar één vraag aan U, Heer: Wanneer?

Wanneer komt dan eindelijk vrede waarvoor velen zijn gevallen?
Waarvoor al die mensen streden voor de vrijheid van ons allen?
En de bomen ruisen teder
Uit de graven klinkt gefluisterd,
Vrijheid, Vrede
Ik heb maar één vraag aan U, Heer: Wanneer?

 

Als ten laatste op eindeloze velden Tonen van “The Last Post” weerklinken gaan
Zullen allen, schouder aan schouder
In broederschap tezamen gaan.
En de bomen zullen juichend ruisen.
Uit de graven geen gefluister,
Maar met luid klaroengeschal klinkt dan:
Vrijheid, Vrede, Overal
Ik heb maar één vraag aan U, Heer: Wanneer?

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *