In het verleden heb ik weleens een cursus ‘uitvaartleider’ gevolgd. We leerden toen dat het gebruik van symbolen mensen helpt de aandacht beter te kunnen richten.  Zoals het aansteken van kaarsen bijvoorbeeld.
Kaarsen zouden het symbool van licht zijn. Licht dat we fysiek kunnen waarnemen.

Bij mijn beurt als spreker gebruikte ik een rode draad om aan te geven wat in het leven van mijn ‘denkbeeldige overledene’ centraal stond. De rode draad in het leven van de betreffende persoon heeft natuurlijk invloed gehad op haar of zijn directe omgeving. En waarschijnlijk ook wel daarbuiten.

In met name het Oude Testament lezen we regelmatig dat mensen God de rug toekeren en dat zij hun vertrouwen steeds weer ergens anders op richten. Voor mij lijkt dit een rode draad door de Bijbelboeken heen.


Tegelijkertijd lijkt het wel dat God, ondanks onze tekortkomingen, achter ons aan blijft lopen. Nee, Hij lijkt zelfs te rennen. Hij gaat zelfs zover dat Hij Zijn eigen Zoon geeft om ons te redden.  Wat zegt dat veel over Zijn liefde voor ons.
Gods geliefde Zoon die naar de aarde gestuurd is om ons te redden. Op aarde heeft Jezus laten zien wie Zijn Vader is.

Jezus heeft in de woestijn, onder zeer erbarmelijke omstandig-heden, de verleidingen van satan weerstaan. Hij genas zieken en joeg boze geesten weg. Zelfs doden liet Hij weer opstaan. Hij sprak met gezag en wijsheid en voelde en huilde met de mensen mee. Zelfs na Zijn dood en opstanding onderwees Hij Zijn discipelen. Meer dan vijfhonderd mensen hebben Hem na Zijn opstanding gezien.

Verdient deze Mensenzoon het niet om de rode draad te zijn door de Bijbel heen?
En hebben wij geen taak als Zijn volgelingen de goede boodschap door te vertellen? Ieder op haar of zijn eigen manier?

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.