Op de site preken.be las ik een heel mooie en heldere uitleg. Prachtig geschreven en heel verhelderend. Zo staat er onder andere te lezen: Iedereen kent wel de gelijkenis van de verloren zoon. Uit Lucas 15:1-32. Een verhaal dat – als je het oppervlakkig leest – aangeeft dat de oudste zoon zich achtergesteld voelt. Want hij werkt hard, past altijd netjes op en zijn broer doet juist het tegenovergestelde. Die feest en verbrast, maar wordt met een groot feest onthaald als hij platzak weer thuiskomt. Tenminste, zo komt het op de oudste zoon over. En hij wordt voor alles wat hij doet niet beloond, hij is er zelfs boos om. Letterlijk staat er: Hij werd woedend en wilde niet naar binnen gaan….

Maar deze blog gaat over een ander verlies, niet het overlijden van een dierbare of de terugkeer van de verloren zoon. Hoewel het verlies van een dierbare ook de nodige zorg met zich meebrengt. Want er moet soms zoveel geregeld worden, de uitvaart, de dienst. Maar soms is er ook een achterblijvende ouder/partner die zorg behoeft, etc., etc.

En juist die laatste vorm van zorg is er een die soms mega zwaar drukt. Want het geheugen en het besef van het hier-en-nu, is er soms niet meer bij de achterblijvende ouder/ partner, Alzheimer of Dementie hebben ongenadig toegeslagen en eisen alle zorg en aandacht op. 

Maar ook bij een nog levende partner bij wie dit speelt, of die andere functies verloren heeft, komt die enorme zorg om de hoek bij de ander. Hoe breng je dat op? Hoe ga je het regelen? Kún je dat allemaal wel zelf regelen? Wie kan jou helpen en hóe kun je die hulp krijgen? Vragen die niet eenvoudig te beantwoorden zijn, maar die een zee aan zorgen kunnen voortbrengen. Immers, wat als de gezonde partner wegvalt? Maar ook het verdriet en de onmacht het proces te keren of te stoppen geven zorgen.

Soms kan het degene wiens partner hulpbehoevend is enorm overweldigen. Hoe bijzonder is het dan als je steun en troost vindt in de hand van Hem die er was voor het begin, die er was áls begin en die er zal zijn tijdens en na het einde? In Openbaringen 22 lezen we onder andere: Op onze bede “Kom, Heer Jezus” antwoordt Hij “Ja, ik kom spoedig”. Het lijkt bijna op een lied, op een prachtig duet. Een bijzonder duet van vertrouwen. Want het zal er geen nacht meer zijn en het licht van een lamp of het licht van de zon is niet meer nodig, want God, de Heer, zal het licht zijn.

Ik troost me met de gedachte dat Hij niet alleen bij mij de zorgen mee zal helpen dragen zodat de last/ de zorgen lichter zal/zullen zijn of misschien zelfs helemaal weg zullen zijn, maar ook bij u.

Cor Koevoets

 

 

 

Website afbeelding

 

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.