Het is weer de tijd (en het mag en kan ook weer) dat we bepakt en bezakt op reis gaan. De een met koffers vol, de ander met een volgeladen caravan of camper, weer een ander met slechts een rugzak. Maar of je nu veel of weinig meeneemt, het gaat altijd om het afstand nemen van het leven van alledag: het werk laten rusten, nieuwe ideeën en inspiratie opdoen. De boog kan namelijk niet altijd gespannen zijn.

Of we nu wel of niet weggaan, we sjouwen heel wat mee op onze levensreis. Het verschil tussen ballast en bagage is vaak moeilijk te onderscheiden.

Wat kost het vaak moeite om de ballast kwijt te raken, hoe kunnen we gebukt gaan onder een last. Dan klinkt de stem van Jezus ons tegemoet: “Komt allen tot Mij, die vermoeid en belast zijt, Ik zal u rust geven. Mijn last is licht en Mijn juk is zacht.”

Dat is lastenverlichting, waardoor we weer rechtop mogen gaan.

 

Het volgende gedicht gaat daar ook over.

Ieder mens draagt in zijn leven
een onzichtbare rugzak mee.
Bergt daarin zijn vreugde en zorgen
een verzameling van wel en wee.

Vaak is de rugzak niet te dragen
maar soms ook vederlicht
Dan blijft er wat ruimte over
maar dikwijls kan hij vaak niet dicht.

Kijk in een verloren uurtje
heel de inhoud nog eens door.
Heel vaak kan er iets verdwijnen,
wat zijn waarde reeds verloor.

En zo ga je door de jaren,
je pakt iets op en gooit iets weg.
Soms gebeurt dit vanzelfsprekend
maar ook vaak na overleg.

Langzaam wordt de rugzak leger
de levensmiddag gaat voorbij.
En bij het vallen van de avond
werpt men het meest de last opzij.

Maar er blijft nog wat van waarde
wat je koestert en behoudt.
Al schijnen het soms kleinigheden
het zijn herinneringen, meer dan goud.

Ieder mens draagt zijn rugzak
niemand die het overneemt.
En je hoeft ook niet te vrezen
dat een dief hem ooit ontvreemdt.

 

 

1 Reactie

  1. fons burm

    Een zeer goed gedicht en blog van Bieneke.

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.