Op het moment dat ik deze blog schrijf, ligt Pasen alweer een flink stuk achter ons en Hemelvaartsdag nog voor ons. Maar als u deze blog in Kruiskerk Nieuws leest, ligt ook Hemelvaartsdag alweer achter ons.

Zó vergankelijk is tijd. Je denkt er genoeg van te hebben, maar als je er zo over nadenkt is tijd vluchtig, ongrijpbaar en fascinerend tegelijk. Maak u geen zorgen ik ben nog gezond, dus geen enge boodschap of zo in deze blog.

Maar de fascinerende ongrijpbaarheid van tijd deed me wel beseffen dat alles vergankelijk is, dat slechts één ding was, is en blijft zoals de maker van hemel en aarde het bedoelde. Namelijk Zijn liefde voor de mens, die Hij maakte naar Zijn evenbeeld en die Hij Zijn enig geboren Zoon zond om de weg te vinden naar Zijn rijk door alle moeilijke tijden heen.

Afgelopen zondag was Zondag Rogate, ook wel bidzondag genoemd, in de christelijke jaarkalender de naam voor de vijfde zondag na Pasen. Hierdoor is zondag Rogate ook de laatste zondag voor Hemelvaart. De naam Rogate is afgeleid van het Latijnse woord rogare, vragen of smeken. We vragen aan Hem die de schepper is van al wat leeft, om hulp tijdens de dienst. Ook ik doe dat. Ook buiten de kerk om, bijvoorbeeld als ik mijn vrijwilligerswerk doe of mijn mantelzorgtaken uitvoer. Maar ook in mijn doen en laten naar hen die mij meer dan dierbaar zijn. Ik vraag dan soms om hulp als zaken moeilijk zijn of als ik behoefte heb aan hulp of raad en steun.

Buiten de enorme vergankelijkheid van de tijd raakte mij ook het besef over hoe snel we soms als mens de goede voornemens kwijtraken of vergeten die we hebben uitgesproken. Over hoe snel we soms vergeten om een goed voorbeeld langdurig te blijven volgen. Maar uiteindelijk zijn we mens, met onze sterkere en zwakkere kanten. Is dit er één van? Wellicht, maar misschien ook de kracht van alle randzaken die ons omringen.

Is het gedachtengoed van het achterliggende Paasfeest volgehouden? Ik heb bij mijzelf vastgesteld dat ik het ook soms al vergat. En dan voelt het bizar als je dat daarna constateert. Je wilde toch?? Je had je  toch voorgenomen om…

Gaat het daarom minder goed met de wereld nu Christus – als levend voorbeeld – is opgegaan naar het rijk van Zijn Vader en ons niet meer direct bij de hand neemt? Zijn we nu dan stuurloos? Of is er nog hoop?

Ik ben er volledig van overtuigd dat de Hoop niet weg is en ook niet verloren is. Immers, Pinsteren komt nog. Hopelijk wordt het gebed om kracht en hulp dan opnieuw verhoord en lukt het mij dan wél om de ingeslagen weg te (blijven) volgen.

 

Iterum rogabo eum… Ik zal Hem opnieuw om hulp vragen.

1 Reactie

  1. Jan van Blanken

    Het besef dat we altijd bij Hem terecht kunnen lees ik hierin ook terug. Hij is er altijd en helpt ons graag. Zo geruststellend te beseffen. Alleen lukt het me niet. Met Hem geeft het ook mij zoveel zin.

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.