De dood, een beladen begrip voor sommigen. Voor anderen nog een ‘ver van mijn bed-show’. Voor weer anderen een toekomst die niet ver weg meer is. Misschien zegt u wel: “De doden begraven is toch volstrekt normaal?” Maar is dat ook zo?

Zoekend naar het antwoord op deze vraag las ik op het internet (KRO-NCRV) het volgende:“Jezus heeft volgens Matteüs een zestal ‘werken van barmhartigheid’ ingesteld.
Maar Paus Innocentius III (1198-1216) voegde daaraan in het jaar 1207 een zevende werk aan toe. Het werk dat hij uitkoos was ‘de doden begraven’.
Het is ontleend aan het Bijbelboek Tobit waarin, naast twee bekende ook door Christus genoemde werken van barmhartigheid, speciaal de zorg voor de overledenen wordt benadrukt: “Ik gaf brood aan de hongerigen en kleren aan de naakten; als ik het lijk van een volksgenoot buiten de muren van Ninevé zag liggen, dan begroef ik het”. (Tobit 1: 17)..

In de door pestepidemieën geteisterde Middeleeuwen had het moeilijke en gevaarlijke werk van ‘doden begraven’ een bijzondere waarde. Het kindersterftecijfer was hoog, de levens-verwachting laag. Met name door de vele oorlogen en ziekten waren er veel sterfgevallen. Het was bovendien risicovol om met doden om te gaan die door een besmettelijke ziekte, zoals de pest, waren overleden. En toch waren er mensen die hen begroeven.

Pas in 1869 komt de Wet tot vaststelling van bepalingen omtrent het begraven van lijken, de begraafplaatsen en de begrafenisrechten tot stand. Gemeentebesturen worden zo gedwongen om op hun grondgebied een plaats aan te wijzen waar iedereen – zonder aanziens des persoons – op een respectvolle manier begraven kan worden. Het begraven worden wordt hiermee een recht. Voor iedereen. Ook voor de allerarmsten!

Doden begraven kan een waardevol afscheid zijn. Pijnlijk is het voor hen die eenzaam verder moeten. In een cultuur van ‘time is money’ en ‘ieder vecht voor eigen kansen en heil’, worden geborgenheid en trouw, vriendschap en gezelligheid bij de dood steeds vaker afgestraft en niet meer geteld. De dode wordt soms zonder respect ter aarde gebracht: hij of zij is dood…

Daarom zeg ik liever het volgende…..


Afscheid

“Je bent niet meer.
Ik leg je neder, geef je terug aan de aarde.
Zodat op de nieuwste dag van de Heer, je op mag staan en Hij je kan begroeten.
Weet dat dit afscheid mijn hart doorboort, maar dat ik er op vertrouw je op die dag weer te mogen zien.
Rust tot die tijd in Zijn genade en weet je beschermd door de aarde waaruit we zijn ontstaan.
Zodat we – op de jongste dag – samen de weg van Zijn eeuwige liefde mogen gaan.””

Cor Koevoets

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.