Dit was of is misschien wel een heel uitdagend werk van barmhartigheid. Want er over lezen is ook jezelf de vraag stellen: “Heb ik dit ooit gedaan?” 

Mijn vraag aan de lezer is dan: “Wie heeft dit al gedaan?”

Ik heb het gedaan, maar dat was beroepsmatig. Of dat ook telt? Ik denk het wel. Want ondanks alles behandelde ik degene die ik bezocht met respect. Immers, die persoon is ook een mens en verdient het met respect behandeld te worden. Was dat altijd even makkelijk?
Eerlijk gezegd: nee, dat was niet altijd even makkelijk. Maar ik vond dat ik dat wel moest doen.
Heb ik het daarna, niet beroepsmatig, ooit nog gedaan? Uhhhhh, nee, daarna heb ik het nooit meer gedaan.

Jezus zelf heeft dit werk van barmhartigheid toegevoegd aan de werken van barmhartigheid.
Of Hij het zo letterlijk bedoelde? Wellicht niet, maar misschien ook wel.

Als er meer is wat Hij hiermee bedoelde, wat is dat ‘meer’ dan? Bedoelde Hij niet ook het je verbonden voelen met de onderdrukten? Voor hèn opkomen die op de een of andere manier vermalen worden in systemen? Zodat die ander weet dat hij of zij niet vergeten is of wordt.  Het gaat er om hen een plaats te geven in ons hart èn in de maatschappij.

Op de site van de KU te Leuven las ik het volgende: “In de Hebreeënbrief lezen we: ‘Denk aan hen die gevangen zijn als waart gij met hen in de gevangenis, en aan hen die mishandeld worden, want ook gij hebt een lichaam.’ (Hebreeën 13: 5).

Het zijn niet allemaal misdadigers die in de gevangenis zitten. Meestal zijn het arme sukkelaars, die de geborgenheid van familie en de liefde van mensen niet hebben gekend. Vaak zijn ze ongewild op een verkeerd spoor geraakt en hebben ze geen uitweg meer gezien. Jeugdigen die argeloos in de klauwen van drugsgebruikers geraakt zijn, vreemdelingen die geen middelen van bestaan meer hadden. Wij maken ons onbarmhartig van het probleem van de gevangenen af door te zeggen dat het allemaal hun eigen schuld is. Zelden klagen wij de omstandigheden aan, die de schuld zijn dat zulke mensen langs de weg terechtkomen.”

Ik weet dat dit best moeilijk is. Want wie denkt niet: “Ondanks alles heb je een keuze…” Maar is dat ook echt voor 100% zo? Of zijn er soms nog andere omstandigheden die we niet kennen, omstandigheden die mensen er toe hebben gedreven om de ‘fouten’ te maken die ze hebben gemaakt. Die ondanks dat besef geen andere uitweg zagen….

In het evangelie lezen we dat het altijd een engel is die door God wordt gestuurd om de gevangenen te bezoeken en ze te bevrijden. Engelen zijn de bodes van God. Misschien wil God ons wel als een engel naar een gevangene sturen om zijn ketenen los te maken. 

Een gevangene is niet altijd iemand die letterlijk in de gevangenis zit. Er zijn ook andere vormen van gevangenschap. Denk bijvoorbeeld aan iemand die is opgesloten in de kerker van zijn angst, trauma en/of geestelijke gesteldheid. Die voortdurend geremd en geblokkeerd is of zich van alles en iedereen verlaten voelt. Die zich daarbij of daardoor steeds verder terugtrekt in de gevangenis van die angst en ieder contact met de buitenwereld gaat vermijden.

Veel mensen kennen vandaag de dag de ‘gevangenis van depressie, een keten waarvan zij zichzelf niet kunnen bevrijden. 
Ze verlangen er naar dat iemand hen in hun duistere kerker komt opzoeken. Dat iemand licht komt brengen in die allesomvattende duisternis.

Ik heb niet de pretenties dat ík de aangewezen persoon ben die in staat is deze boeien los te maken. Maar zo iemand niet mijden, die persoon gewoon aanspreken en serieus nemen,  niet veroordelen en (in ieder geval) proberen om begrip op te brengen voor diens nood: daaruit zou voor mij, voor jou, voor ons als maatschappij het vijfde werk van barmhartigheid kunnen bestaan.

Epafras en Gevangenzorg zijn twee (van de vele) organisaties die dit werk van barmhartigheid hebben omarmd. Zij bezoeken letterlijk gevangenen en staan hen met raad en daad bij.
Voor hen geldt het credo: “Criminaliteit kent alleen verliezers. De rechter veroordeelt de dader, want straf is nodig. Maar straf alleen is niet genoeg! Gerechtigheid vraagt óók om barmhartigheid. Want iedereen verdient een tweede kans.
Dat is wat God ons leert in de Bijbel en wat Jezus bracht en deed.”

Ik beveel de genoemde organisaties in uw gedachten en gebeden aan, zodat zij hun werk met de Zegen van Hem die de levende vergiffenis is, kunnen blijven voortzetten.

Cor Koevoets.

 

Website / Front foto:

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *