De naakten kleden,

is één van de werken van barmhartigheid die voor velen erg bekend is.
Want wie (her)kent het verhaal van Martinus van Tours niet? Ik help je verder op weg.
Martinus van Tours is in (ca) 316 geboren in Szombathely (Savaria) en is overleden op 8 november 397 in Candes. Hij was bisschop van de stad Tours. Hij was één van de populairste heiligen in de middeleeuwen. Dit omdat hij een eenvoudig leven bleef leiden ondanks zijn voorname positie.
Zijn feestdag valt op 11 november, de dag van zijn begrafenis. Herkennen we hem al? Inderdaad, de meesten van ons kennen Martinus van Tours, maar dan onder zijn andere, meer bekende naam: Sint Maarten..

Waarom kennen we zijn verhaal zo goed? Omdat het een prachtig verhaal uit de Bijbel is? Een verhaal dat gaat over mededogen, helpen en geven om  je naaste.
Hij was het die zijn mantel in tweeën sneed en deelde met een bedelaar. Bijna iedereen kent deze legende.

Minder bekend is dat Christus zelf in een droom aan de jonge Martinus verscheen en hem duidelijk maakte dat hij zijn mantel eigenlijk aan Hem heeft gegeven. Martinus zelf had namelijk geen idee dat hij in de bedelaar Christus zelf had ontmoet.

Waarom is kleding zo belangrijk?
Niemand schaamt zich dieper dan de persoon die geen kleding heeft, want daardoor is deze uitgesloten van het leven in de gemeenschap.
De naakte mens die zelfs geen kleed heeft om zich te bedekken, om zich tegen de kou te beschermen, is de armste der armen.
Naaktheid is de diepste vorm van kwetsbaarheid en weerloosheid. Daarom werden de krijgsgevangenen naakt en barrevoets meegevoerd.
In Jesaja 20: 4 lezen we dat dat de grootste vernedering was die men de vijand kon aandoen..

Het kleed/ kleding is onderdeel van het waarde gevoel van de mens. Iedereen kent wel het gezegde ‘kleren maken de man’ en natuurlijk de vrouw, maar ook de kinderen.
Want we willen mooi gekleed gaan, soms in merkkleding, soms gewoon in andere kledij.

Maar hoe staat het verhaal van Martinus van Tours nu in relatie tot het heden, tot het hier en nu? Wereldwijd zijn ruim tweeëntachtig miljoen vierhonderdduizend (= 82,4 miljoen!!!) mensen gevlucht uit hun huizen en landen, alles achterlatend wat men bezat.
Daar zijn ook mensen bij die relatief dichtbij wonen. Slechts een handjevol kleding en spullen kon men meenemen.
Hartverwarmend is het dan ook om te zien dat mensen massaal kleding doneren aan hulporganisaties voor deze vluchtelingen. Het derde werk van barmhartigheid krijgt zo plots een nieuwe actuele dimensie.

Want we maken het nu van heel dichtbij mee, we voelen ons geraakt. We willen op de een of andere manier íets doen zodat er geen kou hoeft te worden geleden. Zodat de ander niet ‘naakt’ over straat hoeft omdat er geen kleed van liefde en erbarmen is om bescherming te bieden tegen de kou.

Dit fysieke kleed is net als Gods liefde: pas als je het niet meer in je leven hebt of kunt vinden, voel en merk je de kou die je dan wél kan raken. Het is geen alles-oplossend iets, maar het is een onlosmakelijk deel van het totaal van erbarmen dat de wereld nodig heeft. Iets dat we alleen aan elkaar kunnen geven vanuit een oprecht gevoel van barmhartigheid in ons eigen hart.

Graag citeer ik als afsluiting van deze blog Paus Franciscus: “Barmhartigheid zit in het hart van iedereen die oprecht kijkt in de ogen van de ander.”
Misschien moeten we in de zeven werken van barmhartigheid leren om naar elkaar (om) te kijken.

Cor Koevoets.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.