Een half jaar ben ik nu werkzaam binnen de Kruiskerk. De eerste maanden voor één dag in de week, vanaf januari voor twee dagen per week.
Geen vaste werkdagen, maar spreiding over de week.
De woensdag is gereserveerd voor de Protestantse Gemeente te Steenbergen, waar ik vanaf december ook werkzaam ben.

 Tijd voor reflectie
In coronatijd ergens starten is en blijft bijzonder.
In de eerste diensten waarin ik ben voorgegaan waren gelukkig kerkgangers aanwezig. Daarna volgden
kerkdiensten zonder kerkgangers. Dankzij de techniek ben je online met elkaar verbonden.
Toch een mooie gedachte: zo kun je de lijn leggen naar de verbinding met God.
Niet zichtbaar, maar “onnoembaar aanwezig deelt Hij mijn bestaan” (lied Sela: Ik ben die Ik ben). In de dienst van mijn bevestiging is dit lied ten gehore gebracht.
In de kerk mogen we met elkaar delen dat God ons bestaan deelt en met ons verbonden is.

In de afgelopen periode heb ik al met veel mensen mogen kennismaken: met de leden van de Soos en de eetclub. Ik heb ouderen en zieken mogen bezoeken en afscheidsdiensten geleid. Er waren gesprekken waar vertrouwen werd neergelegd, waar bezorgdheid was omdat kinderen ‘er vaak niets meer aan doen’, wat is dan de toekomst van de kerk?
Nee, we kunnen elkaar het geloof niet geven, maar wel voorleven en het in Gods handen leggen.
Bidden is een sterk wapen dat we in onze handen hebben, daar moeten we niet te licht over denken.
Wanneer we niet veel meer kunnen en voelen we ons wat aan de zijlijn staan: gevouwen handen zijn noodzakelijk voor de toekomst van de kerk.

Barmhartigheid
We staan nu aan het begin van de Veertigdagentijd. Als voorbereidingsgroep hebben we besloten dat we ons laten leiden door het thema van de landelijk kerk, waarbij de ‘Zeven werken van de barmhartigheid’ centraal staan.
Zieken bezoeken, doden begraven… het is een werk van de barmhartigheid.
In de tijd van de beperkingen was het niet altijd mogelijk of gemakkelijk om op bezoek te gaan of een uitvaartdienst mee te maken. Maar een kaartje of telefoontje naar iemand die je al langere tijd niet had gezien, of naar een nabestaande, was ook betekenisvol. En dat is het nu nog steeds.

‘Omzien naar elkaar’ is ook het doorgeven van zaken die aandacht behoeven, zodat we er voor elkaar mogen en kunnen zijn.
Ik heb al mogen bemerken dat dat ook gebeurt, maar het is goed om daar steeds weer alert op te zijn.

Barmhartigheid naar elkaar tonen is niet iets om jezelf daar voor op de borst te kloppen.
Het gewoon doen, in navolging van Christus die het ons heeft voorgeleefd.
Hij is de weg van de vernedering en het lijden gegaan. Hij heeft Zijn leven gegeven vanuit barmhartigheid en liefde voor mensen.
Om het met Pasen te laten goedkomen, want de schuld en de zonde is in het graf achtergebleven.

Laten we met elkaar een goede tijd van de voorbereiding op het Paasfeest gaan maken. Waarin we veel met elkaar mogen delen en veel van elkaar mogen en kunnen leren.

Pastor Bieneke de Waal- van der Vliet

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *