De zeven werken van barmhartigheid.

Wat is barmhartigheid? Barmhartigheid is (volgens Wikipedia) het tonen van erbarmen/ mededogen met mensen die het moeilijk hebben. We vinden de boodschap van het woord o.a. terug in Mattheüs 25: 31-46.

Dan rijst de vraag of je iets kunt met de 7 werken van barmhartigheid. Je denkt dan al snel ‘Natuurlijk kan ik dat’. Maar is dat ook zo?
Als je gaat nadenken over wat het precies inhoudt, moet je wellicht al snel (h)erkennen dat je misschien wel alle 7 werken kent, maar of je deze ook altijd uitvoert??

Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik dat niet altijd doe/ deed. Ik koos soms eerder voor het hemd dan voor de rok. Dichterbij is directer, tastbaarder, meer eigen. Het bloed is dikker dan water. Heb jij dat soms ook? Is dat onoverkomelijk?

Ik denk van niet. Het toont dat we mens zijn. Mens met gebreken, foutjes en zwakke(re) plekken in wie we zijn of willen zijn. Het is niet dat we niet willen…. Maar soms gebeurt het precies anders dan zou moeten. Als je kind, moeder, broer of zus in nood is bijvoorbeeld.

En die vreemde dan, die je niet kent? Die krijgt soms, bij wijze van spreken, een plaatsje op de achterste rij. En je belooft jezelf om die niet te vergeten.

Neem nu het eerste werk van barmhartigheid: ‘de hongerigen te eten geven’. Hoe vaak nodig je een hongerige bij jou aan tafel uit, iemand van wie je weet dat hij of zij het, financieel gezien, moeilijk heeft? Ik doe dit niet. Wél geef ik aan de collectant voor het goede doel, maar is dat hetzelfde? Misschien niet in absolute zin, maar het gebaar telt wel mee, denk ik dan bescheiden. Of is dat het excuus om het niet écht te hoeven doen?

Wordt met het eerste werk van barmhartigheid misschien nog iets anders bedoeld? Iets spirituelers? Kennis van…. Stil je wel de honger naar kennis of houd je die liever bij je? Kennis uit de Bijbel overdragen, is dat ook een vorm van honger stillen?
Als je ziet dat een medemens worstelt met angst, pijn, verdriet en zijn/ haar geloof. Als dat wankelt wat doe je dan? Deel je dan jouw kennis en ervaring die je van Hem kreeg en die jou geholpen heeft? Of houd je die bij je?

Naar mijn bescheiden mening voed je in beide gevallen de hongerige. In het eerste geval zorg je dat door voeding letterlijk de honger wordt gestild. In het tweede geval hoop je dat, door het delen van jouw kennis over Hem en ervaring met Hem die eeuwig liefheeft, je de medemens voedt.
Door jouw verhaal te delen kan er weer licht ontstaan in het leven van de ander en kan de honger naar meer geloofszekerheid gestild worden.

In deze bizarre tijd van ongekende honger naar meer rijkdom en absolute macht door agitatoren overal op de wereld, hoop ik dat met name de honger naar de liefde van de Heer zal overwinnen.

Laten we in de komende 40 dagen van bezinning samen proberen ‘de honger naar …’ te stillen.
Laten we onze helpende hand(en) toe steken op welke bescheiden manier dan ook.

Cor Koevoets

3 Reacties

  1. Rintje Wagenvoorde

    De juiste woorden op het goede moment, Cor.

  2. Mariëlla Verheij

    Wat heb je dit prachtig verwoord, Cor. Mijn gedachten tijdens het lezen gingen van herkenning en bevestiging naar vertrouwen en hoop. Dank je wel.

  3. Jan van Blanken

    Mooi Cor. Jouw schrijven doet me ook denken aan iemand die op de fiets naar zijn werk verbondenheid zocht. Misschien wel om te danken en vragen te stellen. Dat was een keer op een wijkbijeenkomst. Heerlijk om in deze verbondenheid te leven en om zo de juiste keuzes te maken.

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *