​Op een morgen heb ik met passie een gebed gebeden. Ik schrijf met passie, omdat ik ernstig bad. Een beetje opstandig zelfs. Ik wilde graag meer een helper voor God zijn. Ik vroeg: “Heer, laat me niet alleen de trein van a naar b rijden. Gebruik mij om meer dienstbaar voor U te zijn.”

Ik kwam die dag op het station in Roosendaal. Ik had een rangeerdienst en reed dus op het station de treinen van a naar b. 

Aangekomen op het tweede perron stapte er precies op dat moment een man uit de trein, die mij aankeek en zei: “U móét mij helpen. Ik moet naar Amsterdam en ik heb geen kaartje. Ook moet ik in Amsterdam naar de dokter, want ik ben ziek.” Ik vroeg aan hem of hij geen geld had om een kaartje te kopen. Hij vertelde dat hij alleen Ethiopisch geld had. Ik stelde voor om samen naar het grenswisselkantoor te gaan. Met zijn zware koffer gingen we door de tunnel naar perron 1. Het bleek dat Ethiopisch geld niet ingewisseld kon worden. Ik zei toen: “Dan koop ik een kaartje voor u.” Uit de automaat in de hal heb ik een kaartje gekocht en de man en zijn koffer naar spoor 4 gebracht. Vanaf daar vertrok de trein naar Amsterdam. Op het tweede perron aangekomen ging hij op zijn knieën en dankte met opgeheven handen God dat hij geholpen was. 

Uiteraard moest ik later aan het gebed van die morgen denken. Dat God op wonderlijke wijze mensen bij elkaar had gebracht. En dat Hij mij dus inzette als een helper. Aan de hand van deze gebeurtenis moest ik ook aan de Bijbeltekst denken van de arme weduwe. Zij gooide twee muntjes in de offerkist. Jezus vertelde Zijn leerlingen dat deze vrouw veel meer gaf dan alle anderen. Zij gooiden er namelijk iets in van hun overvloed. De weduwe echter gooide er dat in wat zij eigenlijk voor haar levensonderhoud nodig had. Ik kocht het kaartje voor de man met geld wat ik over had. Mijn gezin en ik aten er niet minder om. Ik hoop, als het ooit zover komt, het voorbeeld van de arme weduwe ook op te volgen.

Jan van Blanken

6 Reacties

  1. Marian van Putten

    Wat mooi Jan. Zo kunnen we samen, ieder op de plek waar hij of zij zich bevind, op dat moment een helper van God zijn.

  2. Peter den Otter

    Jan!
    Wat een prachtig verhaal! Als wij de Here God om iets vragen, kan Hij het op zo’n andere manier geven of aanbieden dan wij verwachten, of soms veel later.
    En wat een dankbaarheid van die man! Verrassend! Een man die op een perron op z’n knieën gaat! Zo heeft hij jou ook bedankt!

    Fijne dag, Jan!

  3. Ineke Ophelders

    Wat een bijzonder verhaal Jan; het zal jou zeker een geluksgevoel hebben gegeven

  4. Bieneke de Waal

    Bemoedigend!! Het deed mij ook denken aan het verhaal van Filippus en de kamerling (uit Ethiopië) De Geest bracht hen samen.
    Zo brengt de H.Geest (nog) steeds mensen samen om tot zegen te zijn.

  5. Lieke

    Jan, wat een prachtige en bijzondere ontmoeting. Jij hebt echt gedaan wat van ons wordt gevraagd: in een ander de Ander te zien. Geloof maar dat hij heel wat moed heeft moeten verzamelen om het aan jou te kunnen vragen. In de hemel heeft vast een engelenlied geklonken. We kunnen hier allemaal van leren en in onze gedachten, een beetje vooraan, houden. Dank je wel dat je dit wilde delen. Hopelijk kan de arts in Amsterdam hem helpen?!

  6. Jan van Blanken

    Wat fijn jullie reacties te lezen. Dat bemoedigt zeker!

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.