Marcella (mijn echtgenote) en ik houden van wandelen. Geen lange afstanden, maar tot pakweg 10 kilometer is voor ons goed te doen. Ik heb van het zoeken naar interessante wandelroutes een soort hobby gemaakt. Ik zoek niet alleen naar een leuke route, maar ook naar de verhalen er achter. Ik lees graag over de geschiedenis van het gebied, hoe het door de mens en de tijd is gevormd tot wat het nu is en wie er leefden en werkten. Natuurorganisaties en landschapsbeheerders vormen een belangrijke bron, maar het is nog leuker om dieper te graven. Dus speur ik eindeloos op internet, lees artikelen en boeken voor meer informatie en achtergronden. Ik ontdek dan de leukste verhalen en (on)nuttige weetjes.

Zo kwam ik op het Kerkepad van Henriette Roland Holst op het landgoed de Oude Buisse Heide. Een bestaande route die door Natuurmonumenten en vrijwilligers uit Achtmaal een paar jaar geleden is uitgezet. De Oude Buisse Heide is mij al heel lang bekend, maar het Kerkepad was nieuw voor mij. En zo begon ik te lezen over Henriette Roland Holst en haar ‘Buissche Heide’.

Gaandeweg werd ik gegrepen door haar leven. In het bijzonder door haar zoektocht naar een betere wereld. Veel uitte zij via haar veelomvattende literaire werk en haar actieve rol in de politiek. Ik vind haar werk vaak moeilijk te begrijpen, vooral door de andere tijd waarin zij leefde en de ontwikkeling van de taal sindsdien. Eigenlijk zoals ik dat ook met de Bijbel ervaar. Maar met enig doorzettingsvermogen kwam ik ook makkelijkere pareltjes tegen, bijvoorbeeld haar gedicht

Ik kende u niet, mijn God,
maar gij riept en liet niet af;
mijn hart bleef in mij onrustig,
soms voelde ik vermetel, soms laf;
ik wist het zelve niet,
dat ik worstelde aldoor met u.

Ten leste gaf ik mij over
en vond u niet toornig, maar luw
en in u den laten vrede…
Ik dank u deemoediglijk
dat ge niet afgesneden
mij hebt van uw wordend rijk
en in mijn bladerloos
getijde ik nog stijgen mag
met trillenden vleugelslag
daarheen waar fonkelt de roos van uw vrede
in den ongerepten dag.

Dank dat mogen mijn zwakke handen
helpen van uw rijk den bouw,
dat ge aanvaardt mijn avondtrouw,
mij bindt met zachte banden
en vergeeft het late van mijn berouw.

Ge schenkt mij zeer edelmoedig
het daggeld voor dienst van een uur,
uw liefde vloeit tot mij overvloedig
en ik bid nu alleen om een moedig
hart in het laatst avontuur.

Twaalfde zang, Lofliederen, VIII
Uit: Wordingen

Zij schreef dit gedicht in 1949. Zij was toen tachtig jaar oud en het was ongeveer drie jaar voor haar overlijden. Het leven was voor haar, in velen opzichten, niet makkelijk. In haar jeugd was zij vaak ongelukkig. Op jonge leeftijd verloor zij haar vader en zus. Ze trouwde, maar haar man was haar niet trouw. Haar huwelijk bleef, ondanks haar kinderwens, kinderloos. Ze kende tijden van ziekte en depressie. Tijdens haar leven werd ze weliswaar geroemd, maar ook verguisd. Door sommigen werd ze gezien als een salon-socialiste, anderen zagen in haar een gevaarlijke communiste, weer anderen vonden haar een afvallige, niet in de laatste plaats haar eerdere medestanders, christenen en kerk. Ondanks dat, of misschien is het wel dankzij dat, hervond zij God.

Nic Rijnbende

Over Henriette Roland Holst en het landgoed De Oude Buisse Heide is nog veel meer te vertellen.
Op 7 november organiseert Prikkel daarom het Kruispaadje: Het Kerkepad van Henriette Roland Holst’. Heb je zin om mee te gaan? Meer informatie kun je vinden op de website. Je kunt je via de website ook aanmelden. Per e-mail of telefonisch mag ook: prikkel@pgrkruiskerk.nl of tel. 0165-709447 (Astrid van Antwerpen). Graag bellen tussen 9.00 en 10.00 uur of 19.00 en 20.00 uur. Dan maak je de meeste kans.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *