Het was denk ik niet onverwachts dat ik bij het afscheid van André en Marjo iets zei over inclusie.

Het is immers bij veel mensen bekend dat De Kroevendonk al heel lang kiest voor inclusief onderwijs. We streven er dagelijks naar dat alle kinderen echt samen naar school mogen.
Wat ons betreft gaat het dan overigens niet alleen om kinderen met een beperking, maar gaat het om inclusie in de volle breedte. Iedereen, ongeacht huidskleur, sociale achtergrond, seksuele voorkeur, intelligentie etc. etc. is welkom en waardevol omdat hij of zij mens is. Dit uitgangspunt wordt door de meeste mensen wel onderschreven. Er ontstaan pas vragen als het gaat om de praktische invulling. Een invulling die we samen met ons team hebben gevonden en waar we dagelijks over leren en in groeien. We zijn onderweg en hebben niet altijd het antwoord.

 

 

 

 

 

 

 

Afb. Programma de vreedzame school

Er ontstaan pas vragen als het gaat om de praktische invulling. Een invulling die we samen met ons team hebben gevonden en waar we dagelijks over leren en in groeien. We zijn onderweg en hebben niet altijd het antwoord.

Zo heel af en toe merk ik dat het thema inclusie ook genoemd wordt in kerkelijk Nederland.
Met name vanaf de jaren 70 kwam er steeds meer aandacht voor dit thema.

De kerk moest er immers niet alleen zijn voor keurige burgermannen en -vrouwen.
Afhankelijk van het kerkgenootschap kwamen er ook vragen.
Hoe moet het als mensen met een verstandelijke beperking belijdenis van het geloof willen doen?
Hoe gaan we om met mensen die vanuit hun eigen cultuur het geloof wat anders beleven?
Hoe gaan we om met vragen rond seksuele voorkeur?

Het denken over inclusief kerk zijn lijkt op het eerste gezicht een eenvoudig te beantwoorden vraag, want Jezus is er toch voor iedereen? Maar in de kerken wordt het vaak toch een lastige vraag waar we meestal liever niet over nadenken.
Moeten we in een kerk immers niet luisteren naar Gods Woord en hoe moet dat dan met al die verschillen waar we ook nog verschillend over denken?
Misschien zit er wel een overeenkomst met het onderwijs.
Het uitgangspunt onderschrijven we, maar daarna de praktijk….

Ik moet zelf dan vaak denken aan wat Paulus zegt in de brief aan de Korintiërs als hij het heeft over de delen van een lichaam die allemaal nodig en belangrijk zijn. Hoofdstuk 12 gaat verder in hoofdstuk 13 over de liefde. Ik ben natuurlijk geen theoloog, maar voor mij is dat veelzeggend.

Inclusief kerk zijn is niet makkelijk, net zoals inclusief onderwijs niet makkelijk is.
Maar wat zou het toch gaaf zijn als we als kerken in Nederland hier echt werk van maken.
Kerken waar iedereen echt welkom is.
Waar je niet alleen wordt geparkeerd op een tribuneplaats omdat je anders bent, maar mee mag doen met je eigen unieke talenten.
Met wat liefde zoals Paulus dat beschrijft moet dat toch lukken?

Teun Dekker.

2 Reacties

  1. wim lolkema

    Teun.
    Mooie tekst van jouw hand!
    Inclusief PCBO-school zijn. Inclusief kerk zijn.
    Zolang er nog kerken / Gemeentes zijn (ook binnen de PKN) waar vrouwen
    niet als ambtsdrager mogen meedoen, hebben we nog een weg te gaan.
    En ook waar het gaat om mensen met een zgn. ‘afwijkende’ geaardheid of een beperking.
    Geweldig dat jullie hierin een weg hebben gevonden mbt het dagelijks leven op school!!
    Nu de kerken nog, waarvan een heel aantal gelukkig al wel betrokken is bij ‘Wijdekerk’,
    ook de PG Roosendaal.
    Wat je schrijf over 1 Corinthiërs 12 en 13 is absoluut terecht. Geen enkel lichaamsdeel, niemand, kan gemist worden. Met de liefde als basis. Groeten. Wim Lolkema.

  2. Tiny Dekker

    Zo doorgaan Teun, je hebt een geweldige school ontwikkeld met hele lieve medewerkers!!

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *