Op deze zondag gedenken wij mensen die niet meer onder ons zijn. We noemen de namen waarmee we ons verbonden weten. In de schikking zien we een grote rotsachtige steen, waaruit drie houtstronken tevoorschijn komen. De dode houtstronken verwijzen naar het leven dat op aarde ophoudt. De steen staat voor onvergankelijkheid, kracht, die een rotsvast vertrouwen geeft in de blijvende liefde voor de gestorvenen. De witte bloemen en het groen daaromheen geven de Bron van ons leven weer als teken van geloof, hoop en liefde. In het water de weerschijn van het Licht dat door alle duisternis schijnt. Het water staat ook centraal in de poëtische woorden, als symbool voor alles wat mensen ondergaan bij het verdriet.

Poëtische woorden

Water

schuimende golfslag
brekende branding
nergens rust……

de golven van de zee
vertellen
hoe het ons vergaat

levend water
hoogte of diepte
zout of zoet
eeuwig ritme
van eb en vloed

in het kolkende water
zoekt de stroom een weg
komen en gaan
in haar zilte tranen
drijven namen
weerklinken
als een echo
“jouw” naam
“onze namen”
voor altijd getekend
door leven en dood

water….
het eindeloze tij
vertelt ons
hoe het ons vergaat

maar……

de onderstroom die niemand ziet
bepaalt de richting
op elk gebied.

1 Reactie

  1. Alie Bos - Flach

    Prachtige bloemschikking , met daarbij zeer toepasselijke gedachten

    en woorden .

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *