Alles is in coronatijd anders dan ‘normaal’.
Aan dat anders raken we inmiddels gewend.
Het anders wordt dan normaal.
Het nieuwe normaal.

Als alles anders is dan geldt dat ook voor startzondag.
En voor de hele start van ons nieuwe kerkelijk seizoen.

Welke gevolgen zal het nieuwe normaal hebben voor ons als geloofsgemeenschap?
Ik vind dat spannend.

Zullen we elkaar blijven ontmoeten?
Niet alleen op zondag, ook doordeweeks.
Als het niet lijfelijk kan, dan via de computer.

Het nieuwe normaal betekent voor ons in elk geval meer moeite.
We zullen er meer voor over moeten hebben om elkaar te blijven ontmoeten.

Eigenlijk, bedenk ik me nu, heeft het dan wel iets weg van een test.
Wat hebben we ervoor over om elkaar te treffen?
Wat is het zien van onze geloofsgenoten ons waard?

«Broeders en zusters, nu wij voor korte tijd van u gescheiden zijn bent u weliswaar uit het oog, maar daarom nog niet uit het hart, en omdat we zo naar u verlangden hebben we ons alle moeite gegeven u te zien.»
(1Thessalonicenzen 2,17)

Het is appels met peren vergelijken.
Dus de vergelijking ga ik niet maken.
Maar het geeft te denken – het geeft te leren:

Arbeidsmigranten in de Golfstaten werken zich bijkans kapot.
Ze maken lange werkdagen en krijgen weinig betaald.
Ze worden vaak uitgebuit en zijn eenzaam, ver weg van hun familie.
Velen zoeken hun toevlucht in alcohol, gokken en prostitutie.

Anderen vinden juist de weg naar de kerk.
Ze verlangen ernaar om elkaar te ontmoeten.
Hun vriendschap met elkaar maakt het de moeite waard.
Om bovenal samen te ontdekken wie God voor hen is.
Juist dan en daar onder moeilijke omstandigheden.

En dus zoeken ze elkaar op, ook al hebben ze amper vrije tijd.
Waarom?
Om aan elkaar Bijbelverhalen te vertellen
Want uit die Bijbelverhalen putten ze gezamenlijk kracht.
Zo leren ze God kennen en staan ze op een andere manier in het leven.

Op startzondag, 13 september, willen wij van christenen in de Golfstaten leren.

Door samen te komen.
Ook al kost ons dat meer moeite dan normaal.
Maar onze vriendschap met elkaar is die moeite waard.

En door van hen te leren hoe je dat doet, Bijbelverhalen aan elkaar vertellen.
Om met hen te leren dat het leven met God goed is – onder meer of minder normale omstandigheden.

André

2 Reacties

  1. Pastor Jan Hoevenaars

    Voor mij is een houvast het verhaal uit Daniël dat de profeet aan een vrouw iets te eten vraagt. Zij antwoord: ik heb nog maar een beetje meel in de zak en een beetje olie. Maar ik zal brood bakken en dan samen eten. Daarna zullen we samen sterven..
    Maar zie, het meel in de zak en de olie in de kan werd niet minder.
    Zo zullen wij met het beetje geloof dat we hebben het vol moeten houden en blijven getuigen van de hoop die in ons leeft.

  2. Désirée

    Ik hoop heel erg dat we elkaar blijven ontmoeten. En dat we daar met elkaar moeite voor blijven doen. Er staan mooie activiteiten op ons te wachten, die dat ontmoeten zeker mogelijk maken.

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *