God en Corona

Tom Wright heeft een boek geschreven. Alweer.
Hij schrijft veel boeken (inmiddels 80+). Als ‘Tom Wright’ boeken die gemakkelijk weglezen.
Zijn wetenschappelijk theologische pillen verschijnen onder ‘N.T. Wright’.
De man is erg slim. Hij is bisschop van de Anglicaanse Kerk geweest.
Was lid van het House of Lords.
Is hoogleraar Nieuw Testament en Vroege Kerk geweest.
En nu, sinds 2019 en inmiddels 71, verbonden aan Wycliffe Hall, een ‘evangelical’ theologisch college van de Universiteit van Oxford.
(Daar heb ik als studentje ook een poosje rond gehobbeld, maar dit terzijde.)

In ‘God en de pandemie’ scheurt hij met een sneltreinvaart door het Oude Testament, langs uitspraken van Jezus en door de rest van het Nieuwe Testament.
En maakt dan de som op: hoe nu verder?

Het goede van het boekje is, wat mij betreft, dat het je denkbeelden op een rappe manier even flink door elkaar rammelt.
Dat is verfrissend. En het voorkomt makkelijke praatjes.

Tom is een ‘evangalical’ (dat is niet hetzelfde als evangelisch).
Dus helemaal verbazingwekkend is het niet de het Jezus centraal stelt.
Alhoewel, eigenlijk is die centrale focus op Jezus voor elke christen vrij normaal.
Maar Tom zet daar misschien nog wel een tandje bij.
In mijn eigen woorden: al die ‘samenzweringstheorieën’ over de eindtijd en het blindstaren op schuld, ziekte en genezing leiden ertoe dat je niet ziet waar het wezenlijk om te doen is.
Om Jezus dus.

Als het over lijden en God gaat, dan is het voor christenen vooral zaak om niet voor hun beurt te praten.
Christenen die voor hun beurt praten doen uitspraken over zaken waar ze geen verstand van kunnen hebben.
Omdat God daar (nog) niets over heeft gezegd.
Daarom praten ze voor hun beurt.
Het is een typisch voorbeeld van een overtreding van het derde gebod, een vorm die het vaakst over het hoofd wordt gezien.

Tom voert een pleidooi voor klagen en voor het klaaggebed.
Grofweg een derde van de psalmen klagen over zaken die niet zijn zoals ze zouden moeten zijn.

Tenslotte spreekt hij zijn bewondering uit voor de eerste christenen.
Toen epidemieën op een onvoorstelbare manier huishielden, vielen christenen op door hun zorg voor zieken, dikwijls met gevaar voor eigen leven.

Allee, je hoeft het niet met Tom eens te zijn of wat dan ook. Hij nodigt uit om na te denken.
En in een tijd waarin praten belangrijker is dan dat, kan elke uitnodiging om na te denken alleen maar toegejuicht en omarmt worden.

Veel lees- en denkplezier!

André

2 Reacties

  1. Anne Roos

    Mooie leestip André!
    Hartelijke groet Anne

  2. fiore henken

    André,

    ik volg met plezier je blogs, ga zo door. ik doe mijn best om je leestips te volgen, maar dat lukt me niet zo erg.

    voor mij is het gebeuren blog niet zo bekend, maar nu ik er aandacht voor hebt is het toch heel leuk.

    fiore

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *