Leuk = goed

“Maar de vrucht van de Geest is… vreugde” (Galaten 5,22).
Als vreugde een vrucht van de Geest is, dan mag er een belletje gaan rinkelen zodra de vreugde ontbreekt.

Toen ik in de laatste klas van de lagere school zat, luidde het schooladvies om mij naar de LTS te sturen. Aan mij werd niets gevraagd. Zo ging dat toen. Dat ik niet naar de LTS ben gegaan kwam omdat mijn ouders als geen ander wisten dat ik niet bijster handig was. In mijn herinnering maakte ik zoveel brokken, dat ik als kind ervan overtuigd was dat mijn ouders mij dubbel verzekerd hadden.

Het werd de MAVO. Dat die letterlijk om de hoek zat was meer dan handig.

Gedurende mijn gang door verschillende schoolsystemen was mijn gemiddelde cijfer vaak niet hoger dan een 6. Dat veranderde pas heel laat, in de tweede helft van mijn tijd aan de universiteit. Toen ging ik voltijds doen wat ik echt leuk vond en ik daarbij beleid werd door de hoogleraar met wie ik een ‘klik’ had.

Mijn eigen ervaring sluit goed aan bij wat in de kerk bekend staat onder ‘gavengericht werken’. Er is een wisselwerking tussen dat waarin je goed bent en dat wat je leuk vindt. Waar je goed in bent, vind je vaak ook leuk – en andersom. Daarom is het belangrijk dat mensen in de kerk de dingen doen die ze erg leuk vinden want meestal zijn ze daar ook erg goed in. Zodra je in de kerk met tegenzin aan het werk gaat, wel, dan gaat vroeg of laat meestal niet goed. Ik heb er daarom ook geen enkele moeite mee om tegen iemand te zeggen dat ze mogen stoppen met hun kerkenwerk wanneer ze er geen plezier meer aan beleven.

Het Bijbelse beeld van de kerk als een lichaam leidt tot het inzicht dat elk gemeentelid over gaven beschikt. Elk gemeentelid is goed in iets. Dus kan iedereen iets in de kerk doen wat hij of zij leuk vindt.

Wat soms nog om een verandering van denken vraagt, is dat mensen niet gevraagd worden om iets te doen wat gedaan moet worden, maar dat mensen gevraagd worden om iets te doen wat ze leuk vinden (en waar ze dus goed in zijn). Deze manier van werken komt ook de kerkelijke atmosfeer ten goede! Want in een gemeenschap wat mensen geen plezier hebben in het werk dat ze in de kerk doen, daar wordt het vaak niet gezelliger van.

Het Bijbelse beeld van de kerk als lichaam werpt ook licht op een ander aspect: de kerk kan alleen als lichaam goed functioneren wanneer er geen ‘baasjes’ en ‘koninkrijkjes’ zijn. In een protestantse gemeente heeft niemand het alleen voor het zeggen. Kerk zijn is samen doen, samen overleggen, is geven en nemen, is besluiten door overeenstemming te bereiken. In de kerk kan dan ook geen sprake zijn van druk: ‘als niet gebeurt zoals ik het wil, dan…’ is onder alle omstandigheden uit den boze. Waarom? Omdat deze manier van doen ongezond is voor een lichaam. Deze manier van doen verzuurt het lichaam.

“Maar de vrucht van de Geest is… vreugde” (Galaten 5,22). Vreugde is een van de grondtonen van de gemeente van Christus. Daarom is het niet meer dan normaal om in de kerk te doen wat je leuk vindt en om met plezier samen met anderen te bouwen aan het lichaam van Christus, de kerk.

Als vreugde een vrucht van de Geest is, dan mag er een belletje gaan rinkelen zodra de vreugde ontbreekt.

(AVDB)

 

 

 

1 Reactie

  1. Ali Dekkers

    vruchten van de geest
    ,zijn Liefde,Vreugde,Geduld,Vriendelijkheid,Goedheid,Geloof,Zachtmoedigheid en Zelfbeheersing…

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *