Stilte is niet hetzelfde als stil-zijn. Althans zo werkt het voor mij.
Als ik terug kijk op de afgelopen maanden, waren er meer momenten van stilte dan anders. Maar ik was minder stil dan anders.
In m’n hoofd dan. Want ineens ging alle informatie én alle momenten van contact via mailen, appen, videobellen, ‘gewoon’ bellen……
De eerste weken tolde mijn hoofd aan het eind van de dag. Het leek ook wel of ik de hele dag door aan het denken was.
Nog meer dan dat ik altijd al doe. Ik dacht dat dat niet meer kon, maar wel dus.
En dan het overzicht houden en gefocust blijven op de dingen die gedaan moeten worden.

De afgelopen maanden: er waren meer momenten van stilte dan anders en toch had ik meer momenten van stil-zijn nodig dan anders. Om gefocust te blijven, om een keuze te maken in wat je wel of niet toelaat aan informatie. En om sommige dingen even te parkeren. Want er zijn zo van de dingen die je het beste kunt bespreken als je fysiek bij elkaar bent.
Dat stil-zijn vulde ik heel vaak in met luisteren naar muziek.

Ik werd opnieuw bepaalt bij dat prachtige vers uit Psalm 46. In vers 11 staat: ‘Wees stil en erken dat ik God ben’
In de NBV-vertaling staat: ‘Staak de strijd en erken dat Ik God ben’. Dat is mooi: het woord dat vertaald wordt met ‘Wees stil’ kan ook betekenen: stop met de strijd, laat af, laat los.

Echt stil-zijn is niet niks: het is stoppen met vechten, loslaten wat jou in de greep houdt, stoppen met vasthouden, stoppen met denken dat jij alles in de hand kan houden en God God laten zijn.

Karel Eykman maakte een gedicht bij deze Psalm. Het is wellicht even schakelen. Een interpretatie om over door te denken:

‘MAAK MIJ LOS.

Jazeker, Heer,
U bent mij altijd tot schild en vertrouwen geweest
tegen schavuiten, schurken, schoften en geteisem.
Mijn geloof is een rotsvaste burcht
en betonnen schuilkelder geweest
tegen venijnige vijanden en allen die mij bedreigden.
Mijn vaste overtuiging is mij een gestaald harnas geweest
tegen de boze buitenwereld
waar ongelovigen hun zin krijgen.

Maar wordt het niet eens tijd, Heer,
om dat schild te laten zakken
zodat ik uit de schulp kan kruipen
waarin ik mij had verschanst?
Wordt het niet eens tijd
dat ik tevoorschijn kom uit mijn bunker
uit de burcht waarin ik mij afscherm van de woelige wereld?
Wordt het niet eens tijd
om mijn pantser af te leggen
mijn dogma’s af te schaffen,
mijn geloof te bevrijden van achterdocht?

Maak mij los, Heer
en ik kan mijn weg gaan onder de mensen’.

Ds. Marjo den Bakker

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *