Als ik op mijn balkon zit kan ik – als de windrichting goed is – het carillon van de Grote Kerk van Dordrecht horen.
Op het hele uur klinkt er vaak een gedeelte van een psalm of een gezang, passend in de tijd van het jaar. In de afgelopen periode heeft beiaardier Boudewijn Zwart ook regelmatig verzoeknummers gespeeld. En vaak waren dat psalmen. Tja, zo gaat dat hier in Dordt…….
Het deed me wat toen ik hoorde dat hij Psalm 27 speelde. De tekst van het 7e couplet vind ik het mooist.
Iemand heeft het opgenomen toen hij dit speelde. Zie de link hieronder.
Er stond wel wat wind die dag.

Het carillon horen spelen vind ik altijd apart. Het verbindt me met mensen die ik niet ken, maar die het ook horen spelen, omdat ze buiten zitten of over straat lopen. En ik word er vrolijk van.

Afgelopen week, 10 mei, was het 80 jaar geleden dat de 2e Wereldoorlog begon met op 15 mei 1940 de capitulatie.
Tijdens de oorlog schreef Ida Gerhardt in 1941 het indrukwekkende gedicht: Het carillon.

Het carillon

Ik zag de mensen in de straten
hun armoe en hun grauw gezicht,
toen streek er over de gelaten
een luisteren, een vleug van licht.

Want boven in de klokketoren
na  ‘t donker-bronzen urenslaan
ving, over heel de stad te horen
de beiaardier te spelen aan.

Valerius: – een statig zingen
waarin de zware klok bewoog,
doorstrooid van lichter sprankelingen,
‘Wij slaan het oog tot U omhoog.’

En één tussen de naamloos velen,
gedrongen aan de huizenkant
stond ik te luist’ren naar dit spelen
dat zong van mijn geschonden land.

Dit sprakeloze samenkomen
en Hollands licht over de stad
Nooit heb ik wat ons werd ontnomen
zo bitter, bitter liefgehad.

Als je op onderstaande afbeelding klikt, zie je een filmpje waarin iemand het gedicht toelicht en voorleest terwijl de beiaardier het lied van Valerius speelt dat in dit gedicht wordt aangehaald.

ds. Marjo den Bakker

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *