Corona is iets negatiefs. Altijd. Er zit geen positieve keerzijde aan. Onheil is onheil. Onheil willen verzachten is onpasselijk. De geldt voor uitspraken als dat door oorlog de kerk weer vol komt te zitten. Maar ook voor een uitspraak als dat door corona er weer meer gelezen wordt. Of er zoiets als een gerechtvaardigde oorlog bestaat, weet ik eerlijk gezegd niet. Maar een gerechtvaardigde ziekte bestaat volgens mij niet. Ik vind het veelzeggend dat Jezus alle zieken genas die Hij ontmoette.

Iedere ochtend sta ik om 06.30 uur op. Niet omdat ik een ochtendmens ben maar omdat ik een ‘leesmens’ ben. Iedere ochtend lees ik een uur. Wat er ook verder die dag gebeurt, dat leesuurtje heb ik binnen.

In de afgelopen week heb ik het boek van Guido Vanheeswijck gelezen. De man is filosoof. En hij heeft een verrassend makkelijk leesbaar boek geschreven over de huidige staat van het Westers christendom. Hij vertelt vlot hoe het zo gekomen is. Hij voert de lezer met een vaartje langs wetenschap, geschiedenis, politiek, filosofie, literatuur en kerk. Hij voert mij uiteindelijk tot de vraag naar het wezen van kerk en geloof.
Wat is het bestaansrecht van de kerk? “Als het niet God en Jezus is die de mensen in de Kerk zoeken, heeft de Kerk geen enkele specifieke taak te vervullen.”

Wat is gelovigen eigen? Dat is in gelovig perspectief voluit leven in het hiernumaals met het perspectief van hoop op een hiernamaals.

‘Geboorte, dood en ’t denken daarover’. “Beminde gelovigen”, zo schrijft Vanheeswijck, “laten we die vragen hardop stellen – tegen de draad van de tijd in – blijven stellen. Laten we ze voorleggen aan beminde ongelovigen. En de gêne afschudden van een schaamte over de mogelijkheid van gelovige antwoorden. Laten we dat doen. Tot in de eeuwen der eeuwen. Amen.”

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *